.

ze bestaan nog
en florerend
de failliet verklaarden;
de Argentijnen
de Ecuadorianen

en nu lijken;
op sterven na dood
de Grieken

en blijken;
hulpbehoevend
de Portugezen

en kijken;
roomser dan de pope
de Ieren

en blijven;
bonter dan bont
de nieuwe romeinen

en ook;
verrijkt een vrij westenrijk zich aan handel met
zonder mensenrechten

kijkt het naar;
een Syrixc3xab
zonder echte bodemschatten

een bodem;
diept en diept
en verbreedt

verdeelt

.

Foto gemaakt in Noorwegen,xc2xa0de Noordkaap.

xc2xa0

en zo ze zijn, zeven kinderen
uit zeven verborgen
hoeken

geef hen een hand
vol waardigheid en blijf nog
even wenken naar de vrede in hun lach

.

De Verdens Barn ( de kinderen van de Aarde) op de Noordkaap, foto: Rudolf xa9
 

elke dag van twaalf of meer
wat zon zonder windregen
een zomerdag

binnen een maanlandschap
" als de eerste scheppingsdag"

zuid van deze roerige kaap
de noordelijkste voetbalweide;
kille kunst in de felste koude

zwaaiende geweien
ontgoocheling

niet begrijpend verder richting kustcontreien

.

een moederoverste aan een warme waterkant
zij mijmert over een gemiste moederlijke zoen

zichtbaar haar hang naar zogende borsten
maakt de open over oever
een wiegen herinnert zij niet

als eenzame wees getogen
koestert zij een religieuze overtuiging

haar innerlijk zijn
bezielend belijdend

uit xe9xe9n integer deel gehouwen

.

trouw en zo'n acht keer per jaar
raakt mij een engel
trilt elke vezel
en zie ik haar vallen
wakker als een jonge bengel

.

in het Deense, stevig over een Grote Belt geketend
men nagelde een brug daar vaster dan vast
heffen er de broodnodige gelden, in dubbel summa
en zij keken mijn kostbaarste rib uit mijn lijf

.

drie keer een forse klim
twee maal kort dalen in stijl
angstwekkend die rotswand
met uitspringende rand
poseerde men daar trots
duizelde het mij prompt
begon binnen mijn borst
de Italiaanse tirade
een niet aflatend getrom
het hart geradbraakt zwaar
door de drie uitersten
ik waande mij een wielrenner
door kilometers lint gereden
zonder ooit een finish in zicht
elders als bronstige elanden
claxoneerden patsers gericht
.

makker staakt uw te wild geraas
want stakker ik een arme dwaas
bedwingend u en soeverein
zwem ik doorheen uw krachtenlijn

.

schiet maar gauw
op met dat shot

ik wil graag door met grazen
van deze reine dus onbewerkte weide

mijn gezonde vlees ligt later toch
gepeperd op uw bord

.

ik slingerde mezelf richting
"de onwaarschijnlijkheid Hem"

binnen mijn blikveld verkasten
Lemmingen met potige pootjes
rap naar de veilige overkant

halverwege;
het regende drie lange uren
steeds tien brandslangen
en het bleek geen oefening
niet te zien was ook maar xe9xe9n spuitgast

voor mij die middag geen biecht
want doorweekt ik was
ik geraakte er niet

.